Diagnostyka RTG

Diagnostyka RTG

Zdjęcie zębowe (wewnątrzustne)

Zdjęcie zębowe, zwane również punktowym, jest wykonywane w celu uwidocznienia zmian w obrębie tkanek zęba i kości otaczającej, które nie są widoczne podczas badania klinicznego. Umożliwia ono lekarzowi prawidłową ocenę stanu tkanek otaczających korzeń zęba. Jest niezastąpione w diagnostyce bólu zęba. W trakcie leczenia kanałowego lekarz zleca pacjentowi wykonanie zdjęcia zębowego kilkukrotnie. Przed leczeniem, aby ocenić anatomię korzenia lub korzeni, które mają być leczone kanałowo. W trakcie wykonuje się takie zdjęcie, aby potwierdzić długość korzeni. Po zakończonym leczeniu kanałowym zawsze powinno być wykonane zdjęcie wewnątrzustne w celu oceny jakości wykonanego leczenia. Takie postępowanie jest zgodne z wytycznymi Europejskiego Towarzystwa Endodontycznego.

Także w innych dziedzinach stomatologii zdjęcie punktowe stanowi przydatne narzędzie diagnostyczne. Dzięki niemu lekarz może dostrzec ogniska próchnicy pod istniejącym wypełnieniem, na powierzchniach stycznych zębów lub pod dziąsłem np. próchnicę korzeni zębów.

Zdjęcie punktowe obrazuje niewielki obszar – od jednego do 3 sąsiadujących ze sobą zębów.

Dawka promieniowania niezbędna do wykonania jednego zdjęcia zębowego wynosi 1-2 mikrosiwerty. Jest to najmniejsza dawka promieniowania jonizującego, którą obciążany jest pacjent, rozpatrując wszystkie dostępne zdjęcia rentgenowskie zarówno stomatologiczne jak i ogólnomedyczne. Zdjęcie zębowe można wykonywać bez skierowana.

Zdjęcie cefalometryczne

Jest to rodzaj zdjęcia rentgenowskiego wykorzystywanego najczęściej w ortodoncji . Lekarz ortodonta dokonuje na zdjęciu cefalometrycznym specjalistyczne pomiary w celu diagnostyki wad zgryzu oraz ocenia kierunek wzrostu twarzy. Zdjęcie cefalometryczne uwidacznia m. in. tkanki miękkie twarzy, zatoki przynosowe oraz podniebienie twarde w projekcji bocznej.

Zdjęcie pantomograficzne

undefinedundefinedundefined